Noorduyn Harvard AT-16 ( Militaire Luchtvaart KNIL)

Terug


De Harvard, officieel een produkt uit de stal van het Amerikaanse North American, werd in de vijftiger jaren van de vorige eeuw door talrijke luchtstrijdkrachten over de gehele wereld ingezet als het lesvliegtuig voor de Voortgezette Vliegopleiding van nieuwe vliegers.
De Harvard was een tweepersoons lesvliegtuig, waarbij de instrukteur en de leerling vlieger onder een glazen overkapping achter elkaar in de cockpit zaten.
Zowel de leerling als de instrukteur hadden de volledige beschikking over een compleet instrumentenpaneel met bedieningsapparatuur van het vliegtuig.
Het prototype van de Harvard verscheen reeds in 1937 en sindsdien rolden meer dan 10.000 exemplaren van de assemblagelijnen.
Behalve door North American zelf ook in licentie bij de Canadese Noorduyn fanrieken(inderdaad, opgericht door een Nederlander) en in iets gewijzigde vorm in Australie bij de Commonwealth Aircraft Corporation onder de naam " Whirraway"( inderdaad, de Wackett CA-6 van de Elementaire Vliegschool van de ML/KNIL kwam uit dezelfde stal.

Verder was de constructie van de Harvard geheel van metaal en was de machine standaard uitgerust met een Pratt & Whitney stermotor met een capacitiet van 550 pk. (Met het karakteristieke brommende geluid)
Een belangrijk onderdeel dat de vliegcapaciteiten positief beinvloedde was het intrekbare landingsgestel dat onder de beide vleugels was bevestigd.

In navolging van de legerluchtmacht (LLN), voorloper van de Luchtstrijdkrachten (LSK) en vanaf 1953 de Koninklijke Luchtmacht (KLu), de Marineluchtvaartdienst (MLD) en de civiele Rijksluchtvaartschool in Nederland bestelde de Militaire Luchtvaart van het KNIL in 1948 in totaal 30 Harvard AT-16 lesvliegtuigen.
Werden de Harvards in Nederland bijna allemaal overgenomen van de Royal Air Force, die van de M.L. kwamen bijna allemaal splinternieuw uit Canada, waar de Noorduyn Aviation Ltd. fabrieken de vliegtuigen in de 2e Wereldoorlog in licentie bouwde.
De aflevering vanuit Canada ging als deklading per schip via Nederland met als uiteindelijke bestemming Priok.
Aangekomen in Priok werden de kratten met Harvard toestellen als wagonlading overgeladen in een trein, waarna de eindbestemming Kalidjati (ook wel geschreven als Kali Djati) op Java was.
Op Kali Djati vond daarna de montage van alle machines plaats.
" Er is meer werk aan de winkel dan men ervan zou verwachten": aldus hoofd van het Harvard montageteam, adjudant Bakker.
" Het gehele hydraulische systeem moet worden beproefd, alle kabelspanningen moeten worden getest enz enz".
Het Harvard montageteam bestond uit technisch personeel van het 1 VRA (1e Vliegtuig Reparatie Afdeling) en het 322 Spitfire Squadron, beide onderdelen waren reeds geruime tijd in Nederlands- Indie gestationeerd.

De montage van een Harvard duurde normaliter een week.(indien er zich geen complicaties voordeden tijdens het bouwproces).
Daarbij was het opvallend dat het schilderen van de vliegtuigen( in de okergele trainingskleuren) nog de meeste tijd in beslag nam!



Wordt vervolgd







sfeervolle foto van een aantal Noorduyn Harvard 
lesvliegtuigen op de grasstrip van Kalidjati op Java.
deze foto werd indertijd in een serie van circa 6
verschillende vliegtuigtypen op ansichtkaarten
uitgebracht rond 1949 door de persdienst van de
Militaire Luchtvaart in Indië.

Te herkennen zijn o.a vlnr: B-413, 409,406 en 2
niet nader te herkennen Harvards van de
Voortgezette Opleidingsschool van de
Centrale Vliegschool . 

foto ML/KNIL